سروش ( 1228 - 1285 ) - شمس الشعرا ميرزا محمد على ، در سده از بلوك ماربين اصفهان متولد گرديده ، نسب او به ميريار احمد ، معروف به نجم ثانى خوزانى ، مىرسد . در اصفهان تحصيل مقدمات علوم نمود و در جوانى به اغلب شهرهاى ايران مسافرت كرد ؛ در تبريز به خدمت شاهزادگان قاجار راه پيدا كرد و از آنان عزت و اعتبار و ثروت و اقتدار يافت و خم آنان را مدح گفت ؛ سرانجام به خدمت ناصر الدين شاه ، كه در آن موقع وليعهد و در تبريز ساكن بود ، رسيده و صاحب مال و جاه شد و با وى به تهران آمده ، شاعر رسمى دربار گرديد ؛ در اعياد و مجالس قصايدى مناسب سرود و به شمس الشعرا ملقب گرديد ؛ در قصايد خود شعراى متقدم را تتبّع نموده و بيشتر به سبك فرخى سيستانى و امير معزّى سمرقندى راغب بود . سروش در كليهء فنون شعر توانايى داشت و اشعار بسيارى از غزل و قصيده و مثنوى سروده است . كتب زير از او است : 1 - الهىنامه 2 - زينت المدايح كه نام ديوان اشعار اوست 3 - ساقىنامه 4 - غزوات امر المؤمنين كه بنا به روايت مجمع الفصحاء منظوم كرده است . عنقاى اصفهانى - ميرزا محمد حسين عنقاى اصفهانى ، ملقب به ملك الشعرا ، فرزند بزرگ‌تر شاعر مشهور هماى شيرازى بود و از بركت خدمت و فيض تعليم و تربيت پدر دانشمندش ، در علم و ادب استادى توانا و گوينده‌اى شيرين‌گفتار گرديد و به زودى در بين شعراى اصفهان مقامى بلند يافت و با بسيارى از آن‌ها نظير الفت نورى اصفهانى و عمان سامانى و كيوان و آشفتهء اصفهانى دوست و معاشر بود . عنقا در سال 1260 هجرى قمرى در اصفهان متولد گرديد و فنون ادب فارس و عربى و علوم عقلى و نقلى و فلسفه و عرفان را از پدر آموخت . وى مانند پدرش در